ای همه هستی ز تو پیدا شده خاک ضعیف از تو توانا شد
زیر نشین علمت کاینات ما به تو قائم چو تو قائم به ذات
آنچه تغیر نپذید تویی و آنکه نمرده است و نمیرد تویی
خاک به فرمان تو دارد سکون قبه خضرا تو کنی بیستون
هر که نه گویای تو خاموش به هر چه نه یاد تو فراموش به
حقه مه بر گل این مهره زن سنگ زحل بر قدح زهره زن
دفتر افلاک شناسان بسوز دیده ی خورشید پرستان بدوز
چرخ روش قطب ثبات از تو یافت باغ وجود آب حیات از تو یافت
غمزه نسرین نه ز باد صباست کز اثر خاک تواش توتیاست
پرده سوسن که مصابیح توست جمله زبان از پی تسبیح توست
عدم ، هیچ نیست جر توده ای به غایت عظیم . شاید ملتهب و گرمابخش، آرام و ساکت . سکون حاکم است . هیچ چیز وجود ندارد جز این توده ی عظیم . به تدریج التهاب و ناآرامی اوج می گیرد. ناگهان انفجاری بسیار بزرگ و وحشتناک رخ می دهد . توده ی عظیم از هم پاشیده و در فضای بیکران پراکنده می شود. روی تکّه ای از آن که تقریباً دایره شکل است ، حجم زیادی از مایعی بی رنگ وجود دارد . به آرامی ، چیزی که خشکی می نامیمش سر بر می آورد ، جوانه ای می روید، رونده ای جریان می یابد، موجود بسیار کوچکی می لغزد...حیات آغاز می شود . در عالم دیگر ، سرنشتر عشق را بر رگ روح زدند ، یک قطره از آن چکید و نامش دل شد . انسان ، انبان کوچک و حقیری از رازها که خداوند در آن زندانیست ، پا به عرصه ی وجود می نهد.
انسان در تکّه ی حیات جای می گیرد. چه چیز در انتظار آدمیست ؟
زمان در پهنه ی گسترده ی هستی می گذرد ....
اسرافیل در صور خود می دمد . بانگی سهمگین در سراسر گیتی به گوش می رسد . مردم ، حیرت زده اند. کوه ها حرکت می کنند و بهم می خورند و چون پشم حلاجی شده در هوا پراکنده می شوند. زلزله ای رخ می دهد . تمام جهان می لرزد. آسمان تاریک می شود. انگار خورشیدی که سال های سال شکوهمندانه پرتو می افشاند ، خاموش شده است . ستارگان می سوزند . شتران آبستن از صاحبانشان می گریزند. آذرخشی عظیم همه چیز را شراره افشان می کند . مادران ، کودکان خویش را رها می کنند . هر کس با چهره ای برافروخته بسویی می دود . چه چیز در انتظار آدمیست ؟
فیزیک ، روایت پر صلابت و شگفت انگیز آغاز و پایان است. آن نوایی است که گوش را نوازش می کند، ذهن را صیقل می دهد ، تفکّر را وسعت می بخشد، احساس را تلطیف می کند و به قلب ایمان می بخشد . ایمان به نظم ، ایمان به قانون و ایمان به مبداء و مقصد . ایمان به او که مبداء و مقصد است، آغاز است و پایان و ایمان به آنچه که می ماند و آنچه که از بین می رود . ایمان به اینکه ، آنچه در انتظار آدمی است، انعکاسی از عمل خودِ اوست . و ایمان به اینکه ، آنچه که انسان را در پهنه ی هستی جاودانه می سازد "ایمان" اوست ، به مجموعه ی نیکی ها ، به انسانیّت، و به حقیقت.....
انجمن علمی فیزیک دانشگاه رازی ، قطره ایست از اقیانوس ژرف آنان که سعی در فراهم آوردن زمینه های مساعد برای نمایاندن بارقه های دانش و معرفت در دانشگاه ، دارند . با نام و یاد هستی بخش بی همتا تلاشی را آغاز نموده ایم که بی شک بدون همیاری و همدلی شما دانش دوستانِ گرامی به بار نخواهد نشست.
ما را از نظرات و همکاری هایتان بی نصیب نگذارید. پیشاپیش از همه ی کسانی که به هر طریقی به این مجموعه یاری می رسانند ، بخصوص دانشجویان محترم گروه فیزیک دانشگاه رازی ، کمال تشکّر را دارم .
"امیر عبّاسی – دبیر انجمن علمی فیزیک "
